وقتی می خواستم این پستو بنویسم خیلی فکر کردم یعنی بیشتر خیلی خاطره ها رو به یاد آوردم، می خواستم تو این پست از احساسم از گذشت چهارسال در دانشگاه قم بنویسم.

تو این چهار سال به جرات میگم بیشتر از درسهای رشته ام درس زندگی یاد گرفتم، کلی تجربه کسب کردم که عمرا نمی تونستم هیچ جای دیگه یاد بگیرم، این ویژگی منحصر به فرد دانشگاه قمه که تجربه هاشم با بقیه دانشگاه ها فرق می کنه.

یادم میاد ترم اول ساعت اولی که رفتم دانشگاه گیج بودم دیرم رسیده بود و نمی دونستم کجا برم، کلاسمونو که پیدا کردم وارد شدم حدود 20 نفر دانشجو بودند و استاد گرامی که تا این ترم آخر با ایشان کلاس داشتم سر کلاس بود و داشت از دانشگاه و محیط منحصر به فردی که داره صحبت می کرد. من دچار افسردگی شدم.

ترم اول سه روز از صبح تا شب دانشگاه بودم. یادمه ساعت آخر هر روز لابراتوار داشتیم و با کمال گستاخی زنگ می زدیم به استاد می گفتیم نیا ما میخوایم بریم همایش!!!

چه همایشایی که نرفتیم، چه سوتی هایی که ندادیم، من که به الهه سوتی معروفم اما خب تا عمر دارم سوتی ترم 6 رو یادم نمی ره.

یاد اون همایش عصر شعر پاییز با همه جنجالاش بخیر.

یاد بروبچس مدیریت صنعتی و ادبیات انگلیسی که فمنیست بودند به خیر.

یاد همایشی که استاد قمشه ای اومد و ما آخر نفهمیدیم کی تا صبح با شیرین بیدار بوده به خیر!!

یاد پل ماکارونی بخیر!

یاد آیسمن و دوستاش به خیر!!

یاد کلاس دو در کردنای بی موقع و کلاس رفتنای بی موقع تر به خیر! (آخه کی روز 28 اسفند می ره سر کلاس تازه کنفرانسم بده، من این کار رو کردم)!

یاد همایش خوابگاها با اون شعر خوانی قشنگه بچه های آریا شهر بخیر!! ظهر که رفتم دانشگاه فکر کردم امریکا حمله کرده این جور می کنند!!!

یاد جنوبی که با فرشته رفتیم بخیر، ترم اول بودیم، خوش گذشت.

یاد اردوی مشهد که بخیر وای که چقدر خندیدیم. نزدیک بود از مشهد بریم یزد!

یاد روزای امتحانو استرسای الکیش به خیر. خداییش معنی خر زدن رو تو این چهار سال فهمیدم، عمرا اگر رشته ی دیگه یا حتی دانشگاه دیگه بودم اینو میفهمیدم. (وقتی با معدل شونزده بشی آخرین نفر می فهمی من چی کشیدم)

ترم سه بودم که افسردگیم از اینکه تو این دانشگاه هستم به اوج خود رسید و تصمیم به انصراف گرفتم. خیلی فکر کرده بود موقع امتحانا بود دیگه نمیخوندم واسم مهم نبود اما بازم وایسادم و ادامه دادم. از استاد خوبم که ما رو با فلفسه ی دنیای دو روزه آشنا کرد ممنونم.

خلاصه هر چی بود و نبود گذشت. یه عمر خاطره است هم تلخ و هم شیرین.

به امید روزای بهتر واسه همه دانشجوها

پ.ن 1: این چهار سال گذشت، چهار سال دیگه هم می گذره، صبور باشید !

پ.ن2: خیلی افشاگری ها کردم تو این پست زیاد گیر ندین آیسمن کیه ؟ بچه های آریاشهر کیند؟ پرونده همشون زیر دستمه بگم؟؟ بگم؟؟

پ.ن3: پل جلوی دانشگاه رو بلاخره زدن، از ما که گذشت، چهار سال با ترس و لرز رد شدیم، امیدوارم دانشجوهای محترم فرهنگ از روی پل رد شدن رو داشته باشند !

پ.ن4: قرار بود این پستو بعد از جشن فارغ التحصیلی بزنم اما از اونجایی که مدیریت دانشگاه ما خیلی قویه این برنامه که قرار بود دیروز باشه کنسل شد و معلوم نیست چرا و کی می خوان برگزار کنند، ما عادت کردیم.